Paren die samen tien maken

Merri de mierenegel hield van kleine puzzels. Ze tikte graag op een getal, dacht een poosje na en wachtte op een lief antwoord. Op een ochtend haastte ze zich met Tavi, een doosschildpad, en Sula, een vriendelijke spin, naar het perron. Naast het perron stond een stoomtrein te wachten. Zijn bel gaf één zacht tingeltje. Op een houten tafel lag een kaartje met het getal 9. Ernaast was een lege plek. “De trein vertrekt pas als elk getal een partner heeft gevonden,” zei Sula. “De twee partners moeten samen tien maken.” Merri dacht diep na. Tavi tikte met één poot op de tafel. “Laten we eerst een klein getal proberen,” zei hij. Merri pakte het kaartje met 1. Ze legde het naast 9. Negen en één. Tien! De trein gaf een vrolijke puf. Merri’s hart maakte ook een vrolijk sprongetje. “Kan elk getal een partner vinden?” vroeg ze. “We kunnen kijken,” zei Tavi. “We kunnen langzaam tellen.” Sula spon een zilveren draad van de tafel naar het tuinhek. “Volg mijn draad!” riep ze. “De volgende puzzel wacht buiten.”

Ze liepen door de stationstuin. Bij een korte houten helling stond een skateboard op de grond. Op de helling lag een kaartje met 8. Een kaartje met 2 wachtte in Sula’s web. “Acht en twee,” zei Merri. Ze telde op haar klauwen. “Acht, en dan nog twee. Tien!” Tavi glimlachte. “Een groot getal heeft soms maar een kleine partner nodig.” Toen rolde het skateboard zachtjes de helling af. Merri zette beide pootjes erop. Tavi klom achter haar op en Sula hield een draad vast die aan de zijkant was vastgemaakt. Zoef! Ze gleden langs de bloemen en stopten naast de trein. Op het gras lagen nog twee kaartjes te wachten. Op het ene stond 7. Op het andere stond 3. “Zeven en drie!” riep Sula. “Ook samen zijn ze tien!” De treinbel rinkelde twee keer. De tuin leek met hen mee te zoemen. De vrienden klommen in de cijferwagon. De trein begon te tsjoeken. Binnenin stond een messing bord met kleine plekken voor getalpartners. Merri zag een 6 op één plek en een 4 op de plek ernaast.

“Zes en vier,” fluisterde ze. “Weer tien.” Tavi vond twee kaartjes met 5. Hij legde ze naast elkaar. “Vijf en vijf,” zei hij. “Ook dat zijn partners.” Merri klapte in haar pootjes. “De getallen zijn net vrienden op een picknick. Ze brengen precies mee wat nodig is.” Plotseling reed de trein langzamer. Het messing bord maakte een klein klikgeluid. Er ontbrak nog één laatste paar in de rij. Merri voelde een wiebel in haar buikje. Hadden ze een getal vergeten? Sula keek onder de bank. Tavi keek achter het bord. Merri keek naar elk kaartje. Er waren kaartjes van 1 tot en met 9, maar ze lagen door elkaar. “Laten we het onthouden,” zei Tavi. “Negen had één nodig. Acht had twee nodig. Zeven had drie nodig. Zes had vier nodig. Vijf had vijf nodig.” Merri legde de paren naast elkaar op de vloer. Ze raakte elk paar met een pootje aan. De rij maakte een mooi, net patroon. De trein begon te glanzen met een warm, gouden licht.

Uiteindelijk kwam de stoomtrein aan bij een station op een heuveltop, verlicht door de maan. Onder de sterren stond een lange bank te wachten. De vrienden legden de vijf paren erop: 9 en 1, 8 en 2, 7 en 3, 6 en 4, 5 en 5. Sula danste over haar web. Tavi knikte trots. Merri keek naar de hele rij. “Elk getal van 1 tot en met 9 heeft een partner,” zei ze. “En elk paar maakt samen tien!” De trein gaf zijn grootste puf tot nu toe. Merri, Tavi en Sula lachten terwijl het geluid over de heuvels rolde. Toen ontdekte Merri nog één lege plek op de bank. Ze legde er een kleine houten ster neer. Het was geen getal. Het was een herinnering: als een vriend hulp nodig heeft, kijk dan, tel dan en vind wat past. De drie vrienden reden onder de sterren naar huis, klaar voor hun volgende puzzel.