Góra za podwórkiem

Za stawem stał porośnięty trawą pagórek. Daisy patrzyła na niego każdego ranka. Dla niej nie był to zwykły pagórek. To była góra. Góra wznosiła się wysoko nad stawem. Jej mała ścieżka wiła się coraz wyżej i wyżej. Chmury zdawały się odpoczywać niedaleko jej szczytu. Daisy zostawała na dole i patrzyła, jak wiatr porusza trawą. „Może mogłabym się na nią wspiąć?” — powiedziała. Potem pokręciła głową. „A może nie mogłabym”. Daisy była małą kaczką, ale góra wydawała się ogromna. Wyobrażała sobie śliskie kamienie, głośny wiatr i długą drogę w dół. Jej brzuszek lekko zadrżał. Pewnego ranka Daisy usłyszała szelest w trawie. Pip schodził ścieżką. Mieszkał w przytulnym gniazdku w połowie góry. Zatrzymał się obok Daisy i przechylił głowę. „Patrzysz na górę?” — zapytał. „Tak” — odpowiedziała Daisy. „Jest dla mnie za duża”.

Pip usiadł obok niej. „Jest duża. Ale nie musimy iść od razu na samą górę. Możemy zrobić jeden mały krok, a potem następny”. Daisy spojrzała na ścieżkę. „A jeśli się przestraszę?” „Wtedy możemy bać się razem” — powiedział Pip. „Bycie odważnym nie oznacza, że wcale nie czujemy strachu. Może oznaczać zrobienie małego kroku, kiedy strach wciąż z nami jest”. Daisy spodobał się ten pomysł. Zrobiła jeden krok na ścieżkę. Potem zrobiła następny. Staw za jej plecami stawał się coraz mniejszy. Wkrótce dotarli do miejsca, w którym mieszkał Pip. Jego gniazdko znajdowało się pod szerokim korzeniem. Zaproponował Daisy krótką przerwę. Daisy usiadła przy korzeniu i słuchała, jak liście szepczą. „Wspięłam się aż tutaj” — powiedziała. „Tak” — odparł Pip. „Twoje łapki już znają tę drogę”. Daisy znów wstała. Ścieżka stała się bardziej stroma. Okrążała kamień i przecinała kawałek miękkiej ziemi. Daisy raz się poślizgnęła. Szybko usiadła. „Nie dam rady” — szepnęła. Pip jej nie ciągnął. Po prostu został blisko. „Możesz zrobić przerwę” — powiedział. „Zrobienie przerwy nie oznacza rezygnacji”.

Daisy powoli nabrała powietrza. Mocno postawiła jedną łapkę na ziemi. Potem drugą. Szli coraz wyżej, krok po kroku. W końcu ścieżka otworzyła się na szczycie. Wiatr tańczył wokół nich. Daleko w dole staw wyglądał jak mała łyżeczka wody. Drzewa wyglądały jak maleńkie pędzelki. Daisy stała zupełnie nieruchomo. Obok ciepłego, płaskiego kamienia siedział Bo, mądry, stary jak. Opierał brodę na przednich nogach i patrzył na szerokie niebo. „Witajcie” — powiedział Bo. „Co przyprowadziło was na szczyt?” Daisy spojrzała z powrotem na ścieżkę. „Bałam się. Pip pomógł mi wspiąć się na górę”. Bo powoli pokiwał głową. „To odważna rzecz. Odważne serce może wciąż bić szybko. Odważne łapki mogą wciąż drżeć. Odwaga nie jest drzwiami, przez które strach znika. Jest małą lampką, którą niesiesz, idąc”. Daisy pomyślała o małej lampce ukrytej w jego słowach. Niosła swój strach przez całą drogę na górę. Strach jej nie zatrzymał. „Czy góra naprawdę była aż tak duża?” — zapytała.

Bo się uśmiechnął. „Od strony stawu była duża. Z każdym krokiem stawała się mniejsza”. Pip zawinął ogon obok siebie. „A teraz znamy już ścieżkę”. Troje przyjaciół patrzyło, jak chmury przesuwają się po niebie. Daisy czuła, jak wiatr łaskocze jej piórka. Wciąż była trochę zdenerwowana, kiedy patrzyła w dół, ale nie utknęła. Gdy słońce zaczęło zachodzić, poszli w spokojne miejsce na szczycie. Niebo zrobiło się delikatne, a na nim pojawiła się pierwsza gwiazda. Daisy stanęła między Pipem a Bo. Rozpostarła skrzydła i zrobiła jeszcze jeden krok w stronę szerokiego widoku. „Boję się” — powiedziała. „Wiem” — odpowiedział Pip. „I jestem odważna” — powiedziała Daisy. Bo z zadowoleniem cicho zamruczał. „Jedno i drugie może być prawdą”. Daisy się uśmiechnęła. Góra się nie zmieniła. Ścieżka się nie zmieniła. Ale Daisy trochę się zmieniła. Jutro może znów będzie się wspinać. Albo odpocznie nad stawem. Tak czy inaczej, zapamięta: jeden mały krok może otworzyć bardzo wielki świat.