Dreamy
De berg in de achtertuin
Achter de vijver stond een grasheuvel. Daisy keek er elke ochtend naar. Voor haar was het niet zomaar een heuvel. Het was een berg. De berg reikte hoog boven de vijver uit. Het kleine pad kronkelde steeds verder omhoog. Het leek alsof de wolken vlak bij de top rustten. Daisy bleef onderaan staan en keek hoe de bries door het gras streek. ‘Misschien kan ik hem beklimmen,’ zei ze. Toen schudde ze haar hoofd. ‘Misschien kan ik het niet.’ Daisy was een klein eendje, maar de berg voelde reusachtig groot. Ze dacht aan gladde stenen, harde wind en een lange weg naar beneden. Haar buikje kriebelde een beetje. Op een ochtend hoorde Daisy geritsel in het gras. Pip kwam over het pad naar beneden. Hij woonde in een knus nestje halverwege de berg. Hij stopte naast Daisy en hield zijn kop schuin. ‘Kijk je naar de berg?’ vroeg hij. ‘Ja,’ zei Daisy. ‘Hij is te groot voor mij.’
Pip ging naast haar zitten. ‘Hij is groot. Maar we hoeven niet meteen helemaal naar boven. We kunnen één klein stapje zetten, en daarna nog één.’ Daisy keek naar het pad. ‘Wat als ik bang ben?’ ‘Dan kunnen we samen bang zijn,’ zei Pip. ‘Dapper zijn betekent niet dat je helemaal geen angst voelt. Het kan betekenen dat je een klein stapje zet terwijl de angst er nog is.’ Daisy vond dat een goed idee. Ze zette één stap op het pad. Daarna zette ze nog een stap. De vijver werd kleiner achter haar. Al snel kwamen ze bij de plek waar Pip woonde. Zijn nestje lag onder een brede wortel. Hij bood Daisy een korte pauze aan. Daisy ging bij de wortel zitten en luisterde naar de bladeren die fluisterden. ‘Ik ben zo ver geklommen,’ zei ze. ‘Dat heb je,’ zei Pip. ‘Je voeten weten nu de weg.’ Daisy stond weer op. Het pad werd steiler. Het boog om een steen heen en liep over een stukje zachte aarde. Daisy gleed één keer uit. Snel ging ze zitten. ‘Ik kan het niet,’ fluisterde ze. Pip trok haar niet omhoog. Hij bleef gewoon dicht bij haar. ‘Je mag even pauzeren,’ zei hij. ‘Pauzeren betekent niet dat je opgeeft.’
Daisy haalde langzaam adem. Ze zette één voet stevig op de aarde. Toen de andere. Stap voor stap gingen ze omhoog. Eindelijk kwam het pad uit op de top. De wind danste om hen heen. Heel ver beneden leek de vijver op een klein lepeltje water. De bomen leken op kleine kwastjes. Daisy bleef heel stil staan. Naast een warme, platte steen zat Bo, een wijze oude jak. Hij rustte met zijn kin op zijn voorpoten en keek naar de wijde lucht. ‘Welkom,’ zei Bo. ‘Wat bracht jullie naar de top?’ Daisy keek terug naar het pad. ‘Ik was bang. Pip hielp me klimmen.’ Bo knikte langzaam. ‘Dat is dapper. Een dapper hart kan nog steeds snel kloppen. Dappere voeten kunnen nog steeds wiebelig voelen. Dapper zijn is geen deur waardoor de angst verdwijnt. Het is een klein lampje dat je meedraagt terwijl je loopt.’ Daisy dacht aan het kleine lampje in zijn woorden. Ze had haar angst helemaal naar boven meegedragen. De angst had haar niet tegengehouden.
‘Was de berg echt zo groot?’ vroeg ze. Bo glimlachte. ‘Vanaf de vijver was hij groot. Met elke stap werd hij kleiner.’ Pip krulde zijn staart naast zich. ‘En nu kennen we het pad.’ De drie vrienden keken hoe de wolken voorbij dreven. Daisy voelde de wind aan haar veren kriebelen. Ze was nog steeds een beetje zenuwachtig als ze naar beneden keek, maar ze zat niet vast. Toen de zon begon onder te gaan, liepen ze naar een rustig plekje op de top. De lucht werd zachter en de eerste ster verscheen. Daisy stond tussen Pip en Bo. Ze spreidde haar vleugels en zette nog één stap naar het wijde uitzicht. ‘Ik ben bang,’ zei ze. ‘Dat weet ik,’ zei Pip. ‘En ik ben dapper,’ zei Daisy. Bo liet tevreden een zacht bromgeluid horen. ‘Allebei kunnen waar zijn.’ Daisy glimlachte. De berg was niet veranderd. Het pad was niet veranderd. Maar Daisy was een beetje veranderd. Morgen zou ze misschien weer klimmen. Of misschien zou ze uitrusten bij de vijver. Hoe dan ook, ze zou onthouden: één klein stapje kan een heel grote wereld openen.
Watch the story
You might also like
Browse the library →
Fear Hides Under the bed
At bedtime, Cuddles sat beside the bed and listened. The room was quiet. The clock went tick, tick. The curtains gave a tiny swish. "Did you hear that?" asked Cuddles. Sunny rolled closer. "I heard a sniffle." Cuddles hugged Sunny’s steering wheel. "Maybe it is a very small monster." Sunny’s friendl
The Mountain in the Backyard
Behind the pond stood a grassy hill. To Nima, a young ibex, it was a mountain. It rose above the reeds and seemed to touch the clouds. Each morning, Nima stood at the pond and looked up. She wanted to climb. But her knees wobbled whenever she thought about the steep path. Daisy the duckling paddled
An outing in Paris during summer
Greenosaurus woke early, full of summer cheer. Today was a Paris day! Greenosaurus packed a little notebook and met Juniper beside the bakery on Rue des Rosiers. Juniper was a careful pine marten who loved to notice tiny things. “We have a whole day,” Juniper said. “Let us follow the map and find th
Two Posters, One Podium, and a Shaky Speech
In the bright and cheerful Animal Academy, a lovely little place filled with colorful flowers and tall trees, there was excitement buzzing in the air. It was the day of the Great Talent Show! All the young animals were preparing to showcase their special talents. Among them was a tiny, fluffy white
Star and Sun Patterns
Keir lived long ago, in the Stone Age, when people made fires and tools from stone. He loved to listen. He listened to the river, the wind, and the tiny song inside his music box. One evening, Keir carried the music box to a warm cave. Boro the bear sat near the fire, tapping two smooth stones toget
Pairs That Make Ten
Merri the echidna loved little puzzles. She liked to tap a number, think a while, and wait for a friendly answer. One morning, she hurried to the railway platform with Tavi, a box turtle, and Sula, a friendly spider. A steam train waited beside the platform. Its bell gave one soft ding. On a wooden
A Deal: Three Bites, Then Pudding
Nia sat at the kitchen table and looked at the crispy dosa. She had tasted dosa before. Today, though, it looked like a crunchy mountain. Beside the plate waited a small bowl of pudding, smooth and sweet. Hana sat near her and tapped the table softly. “You do not have to eat the whole mountain,” she
Half-Past Fun Time
Merrin lived in a sea cave where the waves hummed soft songs. Every day, she planned a little festival called Half-Past Fun Time. Her friends, Tumble and Zindle, loved it too. They danced, rang a shell bell, and shared tiny cakes made from sea foam. Merrin kept one round wooden clock on a stone tabl